Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2011

Θρησκείες, κόμματα, ομάδες και σκοτάδια...

Κατά την Φροϋδική ψυχαναλυτική θεωρία η βασική δομή του ανθρώπου διαιρείται σε τρία μέρη. Το «Εκείνο» το οποίο είναι το ασυνείδητο και περιέχει κάθε τι πηγαίο και ενστικτώδες, που φέρει ένας άνθρωπος από τη γέννησή του. Το «Εγώ» το οποίο είναι η λογική του ατόμου και καλλιεργείται από τα βιώματα του καθενός. Τέλος, υπάρχει και το «Υπερεγώ» το οποίο είναι οι κοινωνικοί θεσμοί και οι ηθικές αξίες που διδάσκεται ένας άνθρωπος στην κοινωνία που ζει. Ο συμβιβασμός, η ισορροπία και η αρμονική συνύπαρξη μεταξύ του «Εκείνου» και του «Υπερεγώ» με διαιτητή την λογική (το «Εγώ») είναι κρίσιμη. Το «Εκείνο» και το «Υπερεγώ» έχουν μια φυσική ροπή σύγκρουσης Ένστικτό-Κοινωνικές αξίες. Όταν κάποιοι βρίσκονται σε εκτεταμένες συγκρούσεις μεταξύ των ενστίκτων τους και των ηθικών-κοινωνικών θεσμών με την λογική τους να μην μπορεί να ορίσει ισορροπίες τότε προκύπτουν προβλήματα συμπεριφορών.
Οι κοινωνικοί θεσμοί που καλλιεργούν το «Υπερεγώ» μας χωρίζονται σε τρεις βασικούς πυλώνες που ορίζουν και χειραγωγούν τους ανθρώπους. Αυτοί οι τρεις πυλώνες είναι οι:
Θρησκείες, Κόμματα, Ομάδες


Θρησκείες
Εδώ λοιπόν υπάρχει ένα ποτάμι από φαυλότητες οι οποίες μας φαίνονται φυσιολογικές λόγω του μεθοδευμένου τρόπου με τον οποίο μας τις πλασάρουν. Ξεκινώντας από την θρησκεία, η φαυλότητα που αναδεικνύεται σε παγκόσμια βάση είναι η ίδια. Η κάθε θρησκεία ισχυρίζεται ότι μόνο εκείνη γνωρίζει την πάσα αλήθεια και μόνο εκείνη είναι η απόλυτη, πραγματική και αληθινή πρέσβειρα ενός πολυπόθητου Θεού. Αυτοί οι ισχυρισμοί, απ’ όποια θρησκεία και αν προέρχονται, είναι ΜΠΟΥΡΔΕΣ. Είναι διαφορετικό πράγμα να πιστεύεις στον Θεό και διαφορετικό πράγμα να πιστεύεις σε θρησκεία. Πόσο μάλλον να πιστεύεις ότι κάποια θρησκεία βρίσκεται πιο κοντά στον Θεό και μπορεί να σε βοηθήσει να «κόψεις δρόμο» για έναν υποτιθέμενο «παράδεισο». Προσωπικά δεν είμαι άθεος. Είμαι όμως (μετά από πολλά χρόνια προβληματισμού) άθρησκος. Προβληματιζόμουν χρόνια για αυτό το ζήτημα γιατί η κοινωνία, μου είχε μάθει πως όταν και μόνο όταν θα είμαι τυπικός χριστιανός ορθόδοξος θα μπορέσω να έχω πρόσβαση στον «Μεγάλο». ΜΠΟΥΡΔΕΣ. Ο Θεός δεν απαιτεί εγγραφή σε κάποιο εκκλησιαστικό σωματείο ή κάποια τοπική οργάνωση προκειμένου να σε αποδεχτεί. Εφόσον δεχόμαστε την ύπαρξή του. Είμαι βέβαιος ότι εγώ και ένας άθεος συνάνθρωπός μου έχουμε πολλά κοινά ιδανικά και αρχές. Αυτό το θεωρώ δεδομένο διότι ακόμη κι ένας άνθρωπος που δεν πιστεύει στην ύπαρξη του Θεού έχει την φυσική ροπή να διαμορφώνει αξίες, ιδανικά και αρχές βασιζόμενος στην απελευθερωμένη νοημοσύνη του. Δυστυχώς η κοινωνία από μικρούς μας ενσταλάζει την ιδέα πως όταν και μόνο όταν γίνουμε ακόλουθοι μιας θρησκείας μπορούμε να αποκτήσουμε ήθος, αρχές, αξίες και ιδανικά. Μέγα λάθος. Οι ακόλουθοι μιας θρησκείας αποκτούν το ήθος, τα ιδανικά, τις αρχές και τις αξίες που τους σερβίρουν. Έτοιμα, σαν fast food ένα πράμα. Κονσερβοποιημένη οπτική μιας ζωής που καλείται κάποιος να ζήσει έτσι όπως κάποιοι άλλοι άνθρωποι ορίσανε. Θάνατος της λογικής, της ελεύθερης βούλησης της προσωπικότητας ενός ατόμου το οποίο δεν επιτρέπεται να καλλιεργήσει «αποκλίσεις» από όσα τον καλούνε ή καλέσανε να ακολουθήσει. Οι θρησκείες είναι ένα από τα μεγαλύτερα «σκοτάδια» στις κοινωνίες και οδηγούν ανθρώπους στην καλλιέργεια ενός «Υπερεγώ» (Φροϋδικό) ικανό να καπελώσει κάθε άλλη παράμετρο του ψυχισμού τους. Να τους κάνει κάτι άλλο, υποταγμένο και απόλυτα χειραγωγίσιμο, από αυτό που οι ίδιοι οι άνθρωποι είναι. Θεωρείται λάθος και φαυλότητα να διαπιστώνεις ότι κάποια πράγματα του χριστιανισμού δεν είναι ικανά να σε καλύψουν αλλά συμπτωματικά κάποια πράγματα του βουδισμού καλύπτουν εκείνα τα κενά. Και βέβαια οποιαδήποτε παραδοχή μέρους μιας ξένης, προς ένα άτομο, θρησκείας αποτελεί λόγο ικανό να τον κάνει να νοιώσει ενοχές. Μόνο αν καλλιεργηθεί μια έντονη μισαλλοδοξία μπορούν να μειωθούν οι πιθανότητες να «ξεφύγει» ένας άνθρωπος από τα στενά καλούπια μιας θρησκείας που τον καθιστά εύκολα χειραγωγίσιμο. Δυστυχώς δεν υπάρχει κάποια θρησκεία που μπορεί να με ικανοποιήσει πλήρως σε ερωτήματα, αμφιβολίες και αποδείξεις. Δεν τρέφω μίσος για καμία θρησκεία ούτε και για τους ακολούθους των. Απλά πιστεύω ότι η αδιαπραγμάτευτη και πιστή αποδοχή των εκάστοτε θρησκευτικών «όρων» από τους ακολούθους μιας θρησκείας τους μετατρέπει σε κάτι που δεν είναι πραγματικά ως οντότητες.

Κόμματα
Από μικροί βλέπαμε και αντιλαμβανόμασταν ότι όλοι οι άνθρωποι ανήκουν σε κάποιο κόμμα. Ότι οι ιδεολογίες είναι ικανές να εκφραστούν μόνο εφόσον κάποιος ενταχθεί σε μια κοινωνική ομάδα που ονομάζεται «κόμμα». Από μικρούς μας μάθανε ότι η πολιτική και τα κόμματα είναι ένα και το αυτό. Πως όταν και μόνο όταν κάποιος ενταχθεί σε κάποια «ιδεολογία» μπορεί να εκφράσει τις πολιτικές ιδέες του. Παπάρια μάντολες. Η Πολιτική δεν έχει καμία σχέση με τα κόμματα. Μπορεί να σας φανεί παράξενο. Αυτό συμβαίνει γιατί χρειάστηκαν χρόνια προκειμένου να «καρφωθεί» στο μυαλό μας η φαύλη λογική των κομμάτων. Σήμερα, αν κάποιος μιλήσει πολιτικά τότε αυτόματα ο συνομιλητής του προσπαθεί να ανιχνεύσει σε ποιον «πολιτικό» χώρο ανήκει. Όχι, αυτό που ουσιαστικά προσπαθεί να εντοπίσει ο συνομιλητής του είναι σε ποιον ΚΟΜΜΑΤΙΚΟ χώρο ανήκει και όχι σε ποιον πολιτικό χώρο ανήκει. Προσωπικά δεν ανήκω και ποτέ δεν θα ανήκω σε κανένα κόμμα. Όλα τα κόμματα έχουν κάποιες σωστές (κατ’ εμέ) ιδέες αλλά και κάποιες τεράστιες ανωμαλίες (κατ’ εμέ, πάλι). Συμφωνώ με πολλά πράγματα από όλους τους κομματικούς χώρους. Για παράδειγμα, πολλές φορές θα συμφωνήσω με ιδέες που εκφράζουν Ν.Δ., ΛΑ.Ο.Σ., ΠΑ.ΣΟ.Κ., Κ.Κ.Ε., ΣΥΡΙΖΑ, Αναρχικές ομάδες, Αριστεριστές, Σοσιαλιστές και πολλοί άλλοι. ΑΛΛΑ περισσότερες φορές θα διαφωνήσω με όλες αυτές τις ΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ ομάδες. Οι κομματικές ομάδες είναι ανίκανες να εκφράσουν το σύνολο των πολιτικών μου ιδεών, όταν έχω τις δικές μου πολιτικές απόψεις οι οποίες καθορίζονται κατά περίσταση βλέποντας και αποφασίζοντας ποιο είναι το καλύτερο για την κάθε περίσταση. Δεν είναι ούτε απαραίτητο αλλά ούτε και αναγκαίο να ανήκει κάποιος  σε κάποιο κόμμα προκειμένου να εκφράσει πολιτικές απόψεις. Αδιαφορώ και περιφρονώ ποιοι, πότε και πως συσκεύασαν και τσουβάλιασαν τις πολιτικές τους ιδεολογίες δίνοντάς τους κάποιο όνομα. Κομμουνισμός, Καπιταλισμός, Σοσιαλισμός και πόσα άλλα. Δεν μου καίγεται καρφάκι για τον αν αυτοί οι άνθρωποι ονομάστηκαν μεγάλοι και τρανοί. Για μένα είναι απλά κάποιοι σκοταδιστές που θέλησαν να τσουβαλιάσουν τον κόσμο σε παρατάξεις προκειμένου να είναι ευκολότερη η διαχείριση της εξουσίας. Εσύ που διαβάζεις αυτό το κείμενο είσαι ο μόνος ικανός να ορίσεις την ΠΟΛΙΤΙΚΗ ιδεολογία σου και κανένας άλλος. Τα εργαλεία τα έχεις. Κριτική σκέψη και στοχασμός. Κανενός η άποψη δεν μπορεί να είναι ανώτερη της δικής σου ΓΙΑ ΣΕΝΑ. Η πολιτική ορίζεται κατά περίσταση και δεν είναι δυνατή η εφαρμογή καμίας κονσερβοποιημένης κομματικής αντίληψης στο σύνολο των κρατών. Εσύ κρίνεις, αποφασίζεις, δέχεσαι και απορρίπτεις όσα ακούς, διαβάζεις και αντιλαμβάνεσαι. Το να αποδέχεται κάποιος ότι ένας άγνωστος, προς εκείνον, είναι ικανός να πρεσβεύσει το σύνολο των ιδεών του είναι κατάφορη προσβολή της ίδιας της προσωπικότητας του. Ίσως η ένταξη σε ένα κόμμα να κατευνάζει τις ενστικτώδεις φοβίες που δημιουργούνται σε ένα άτομο όταν νοιώθει ότι δεν ανήκει σε κάποια κοινωνική ομάδα. Ακόμα όμως κι όταν ενταχθεί σε μια κομματική ομάδα μέσα του γνωρίζει ότι δεν πρεσβεύονται οι ιδέες του στο σύνολό τους και απλά κάνει μια υπαναχώρηση προκειμένου να μην είναι εκτός κοινωνικών συνηθειών. Οι κομματικές λειτουργικές δομές  αποτελούν, για μένα, μια σκοταδιστική και φαύλη ύπαρξη ανθρώπινων θεσμών και καθίστανται ανίκανες με εντάξουν στις λογικές τους. Καλώς ή κακώς δεν πρόκειται να «απωθήσω» τις δικές μου πολιτικές ιδεολογίες προκειμένου να καταστώ «ικανός» να ακολουθήσω τις επιταγές κομμάτων καθώς δεν μπορούν από τη φύση τους να αντιπροσωπεύσουν το σύνολο των ιδεών ενός ατόμου.

Ομάδες
Πως θα σας φαινόταν αν σας έλεγα ότι είμαι Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, Π.Α.Ο.Κ. και Άρης ταυτόχρονα; Κουφό ε; Δεν γίνεται; Θυμάστε από μικροί που οι μπαμπάδες ρωτούσαν τα παιδιά να τους πούνε τι ομάδα είναι; Προσέξτε, όχι ποια ομάδα υποστηρίζουν. Αλλά, τι ομάδα ΕΙΝΑΙ. Δηλαδή η ομάδες και εμείς καλούμασταν να γίνουμε ένα και το αυτό. Από μωρά ακόμα. Έπρεπε και οφείλαμε να ΓΙΝΟΥΜΕ κάποια ομάδα. Αυτομάτως βέβαια οι «άλλοι» ήταν απαραίτητο να είναι οι προσωπικοί μας δαίμονες. Αυτοί που πρέπει να εξοντωθούν για να οδηγηθούμε εμείς ευκολότερα στον δρόμο για την δόξα. Και μετά; Και μετά θα παίρναμε πρωτάθλημα. Και μετά; Και μετά θα παίρναμε και κύπελλο. Και μετά; Ε δεν έχει «Και μετά». Πήραμε πρωτάθλημα, κύπελλο εξοντώσαμε και τους οχτρούς και τώρα μπορούμε να κοιμηθούμε ήσυχοι. Ναι αλλά… Δηλαδή; Δεν υπάρχει δηλαδή, αυτό βρήκαμε αυτό θα ανακυκλώσουμε. Μίσος για τους «άλλους» δίχως λόγο και αιτία. Να πάμε στο γήπεδο να χτυπηθούμε, να πούμε και μερικές «εξυπνάδες» για τις μαμάδες των διαιτητών και των αντιπάλων και να έχει ένα νόημα η ζωή μας. ΠΑΠΑΡΙΑ ΜΑΝΤΟΛΕΣ! ΕΙΜΑΙ όλες οι ομάδες του ελληνικού πρωταθλήματος. Είμαι όλες οι ομάδες γιατί δεν είμαι με καμία από αυτές. Είμαι με το ποδόσφαιρο, είμαι με το μπάσκετ, είμαι με το βόλεϊ ρε… Ποιος και γιατί θα πρέπει να με έχει αποκλειστικότητα στις κερκίδες του να υποστηρίζω μόνο όσα εκείνον εξυπηρετούν; Εγώ υποστηρίζω τα αθλήματα και θέλω να κάθομαι και στην κερκίδα του Ηρακλή και στην κερκίδα του Εργοτέλη και στην κερκίδα του Ολυμπιακού και στην κερκίδα του Παναθηναϊκού. Το επίλεξες να υποστηρίζεις μια ομάδα, δικαίωμά σου και προσωπική ελευθερία σου. Αναρωτήσου όμως. Μήπως έχεις φτάσει στο σημείο να μην ασχολείσαι με την αγάπη για την ομάδα σου αλλά με το πώς θα καλλιεργήσεις περισσότερο μίσος για τον κυρίαρχο αντίπαλό σου; Τελικά ΕΙΣΑΙ ή υποστηρίζεις την ομάδα σου; Μήπως αν κάποιος βρίσει την ομάδα σου θυμώνεις περισσότερο απ’ το να σου έβριζε την μάνα; Αν «ναι», υπάρχει θέμα…

Εσύ που διάβασες αυτό το κείμενο μην το καταπιείς «αμάσητο». ΓΙΑ ΣΕΝΑ η μόνη αλήθεια είναι η ΔΙΚΗ ΣΟΥ κριτική σκέψη και ο στοχασμός, σε όσα βλέπεις, ακούς, αντιλαμβάνεσαι.