Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2011

Θρησκείες, κόμματα, ομάδες και σκοτάδια...

Κατά την Φροϋδική ψυχαναλυτική θεωρία η βασική δομή του ανθρώπου διαιρείται σε τρία μέρη. Το «Εκείνο» το οποίο είναι το ασυνείδητο και περιέχει κάθε τι πηγαίο και ενστικτώδες, που φέρει ένας άνθρωπος από τη γέννησή του. Το «Εγώ» το οποίο είναι η λογική του ατόμου και καλλιεργείται από τα βιώματα του καθενός. Τέλος, υπάρχει και το «Υπερεγώ» το οποίο είναι οι κοινωνικοί θεσμοί και οι ηθικές αξίες που διδάσκεται ένας άνθρωπος στην κοινωνία που ζει. Ο συμβιβασμός, η ισορροπία και η αρμονική συνύπαρξη μεταξύ του «Εκείνου» και του «Υπερεγώ» με διαιτητή την λογική (το «Εγώ») είναι κρίσιμη. Το «Εκείνο» και το «Υπερεγώ» έχουν μια φυσική ροπή σύγκρουσης Ένστικτό-Κοινωνικές αξίες. Όταν κάποιοι βρίσκονται σε εκτεταμένες συγκρούσεις μεταξύ των ενστίκτων τους και των ηθικών-κοινωνικών θεσμών με την λογική τους να μην μπορεί να ορίσει ισορροπίες τότε προκύπτουν προβλήματα συμπεριφορών.
Οι κοινωνικοί θεσμοί που καλλιεργούν το «Υπερεγώ» μας χωρίζονται σε τρεις βασικούς πυλώνες που ορίζουν και χειραγωγούν τους ανθρώπους. Αυτοί οι τρεις πυλώνες είναι οι:
Θρησκείες, Κόμματα, Ομάδες


Θρησκείες
Εδώ λοιπόν υπάρχει ένα ποτάμι από φαυλότητες οι οποίες μας φαίνονται φυσιολογικές λόγω του μεθοδευμένου τρόπου με τον οποίο μας τις πλασάρουν. Ξεκινώντας από την θρησκεία, η φαυλότητα που αναδεικνύεται σε παγκόσμια βάση είναι η ίδια. Η κάθε θρησκεία ισχυρίζεται ότι μόνο εκείνη γνωρίζει την πάσα αλήθεια και μόνο εκείνη είναι η απόλυτη, πραγματική και αληθινή πρέσβειρα ενός πολυπόθητου Θεού. Αυτοί οι ισχυρισμοί, απ’ όποια θρησκεία και αν προέρχονται, είναι ΜΠΟΥΡΔΕΣ. Είναι διαφορετικό πράγμα να πιστεύεις στον Θεό και διαφορετικό πράγμα να πιστεύεις σε θρησκεία. Πόσο μάλλον να πιστεύεις ότι κάποια θρησκεία βρίσκεται πιο κοντά στον Θεό και μπορεί να σε βοηθήσει να «κόψεις δρόμο» για έναν υποτιθέμενο «παράδεισο». Προσωπικά δεν είμαι άθεος. Είμαι όμως (μετά από πολλά χρόνια προβληματισμού) άθρησκος. Προβληματιζόμουν χρόνια για αυτό το ζήτημα γιατί η κοινωνία, μου είχε μάθει πως όταν και μόνο όταν θα είμαι τυπικός χριστιανός ορθόδοξος θα μπορέσω να έχω πρόσβαση στον «Μεγάλο». ΜΠΟΥΡΔΕΣ. Ο Θεός δεν απαιτεί εγγραφή σε κάποιο εκκλησιαστικό σωματείο ή κάποια τοπική οργάνωση προκειμένου να σε αποδεχτεί. Εφόσον δεχόμαστε την ύπαρξή του. Είμαι βέβαιος ότι εγώ και ένας άθεος συνάνθρωπός μου έχουμε πολλά κοινά ιδανικά και αρχές. Αυτό το θεωρώ δεδομένο διότι ακόμη κι ένας άνθρωπος που δεν πιστεύει στην ύπαρξη του Θεού έχει την φυσική ροπή να διαμορφώνει αξίες, ιδανικά και αρχές βασιζόμενος στην απελευθερωμένη νοημοσύνη του. Δυστυχώς η κοινωνία από μικρούς μας ενσταλάζει την ιδέα πως όταν και μόνο όταν γίνουμε ακόλουθοι μιας θρησκείας μπορούμε να αποκτήσουμε ήθος, αρχές, αξίες και ιδανικά. Μέγα λάθος. Οι ακόλουθοι μιας θρησκείας αποκτούν το ήθος, τα ιδανικά, τις αρχές και τις αξίες που τους σερβίρουν. Έτοιμα, σαν fast food ένα πράμα. Κονσερβοποιημένη οπτική μιας ζωής που καλείται κάποιος να ζήσει έτσι όπως κάποιοι άλλοι άνθρωποι ορίσανε. Θάνατος της λογικής, της ελεύθερης βούλησης της προσωπικότητας ενός ατόμου το οποίο δεν επιτρέπεται να καλλιεργήσει «αποκλίσεις» από όσα τον καλούνε ή καλέσανε να ακολουθήσει. Οι θρησκείες είναι ένα από τα μεγαλύτερα «σκοτάδια» στις κοινωνίες και οδηγούν ανθρώπους στην καλλιέργεια ενός «Υπερεγώ» (Φροϋδικό) ικανό να καπελώσει κάθε άλλη παράμετρο του ψυχισμού τους. Να τους κάνει κάτι άλλο, υποταγμένο και απόλυτα χειραγωγίσιμο, από αυτό που οι ίδιοι οι άνθρωποι είναι. Θεωρείται λάθος και φαυλότητα να διαπιστώνεις ότι κάποια πράγματα του χριστιανισμού δεν είναι ικανά να σε καλύψουν αλλά συμπτωματικά κάποια πράγματα του βουδισμού καλύπτουν εκείνα τα κενά. Και βέβαια οποιαδήποτε παραδοχή μέρους μιας ξένης, προς ένα άτομο, θρησκείας αποτελεί λόγο ικανό να τον κάνει να νοιώσει ενοχές. Μόνο αν καλλιεργηθεί μια έντονη μισαλλοδοξία μπορούν να μειωθούν οι πιθανότητες να «ξεφύγει» ένας άνθρωπος από τα στενά καλούπια μιας θρησκείας που τον καθιστά εύκολα χειραγωγίσιμο. Δυστυχώς δεν υπάρχει κάποια θρησκεία που μπορεί να με ικανοποιήσει πλήρως σε ερωτήματα, αμφιβολίες και αποδείξεις. Δεν τρέφω μίσος για καμία θρησκεία ούτε και για τους ακολούθους των. Απλά πιστεύω ότι η αδιαπραγμάτευτη και πιστή αποδοχή των εκάστοτε θρησκευτικών «όρων» από τους ακολούθους μιας θρησκείας τους μετατρέπει σε κάτι που δεν είναι πραγματικά ως οντότητες.

Κόμματα
Από μικροί βλέπαμε και αντιλαμβανόμασταν ότι όλοι οι άνθρωποι ανήκουν σε κάποιο κόμμα. Ότι οι ιδεολογίες είναι ικανές να εκφραστούν μόνο εφόσον κάποιος ενταχθεί σε μια κοινωνική ομάδα που ονομάζεται «κόμμα». Από μικρούς μας μάθανε ότι η πολιτική και τα κόμματα είναι ένα και το αυτό. Πως όταν και μόνο όταν κάποιος ενταχθεί σε κάποια «ιδεολογία» μπορεί να εκφράσει τις πολιτικές ιδέες του. Παπάρια μάντολες. Η Πολιτική δεν έχει καμία σχέση με τα κόμματα. Μπορεί να σας φανεί παράξενο. Αυτό συμβαίνει γιατί χρειάστηκαν χρόνια προκειμένου να «καρφωθεί» στο μυαλό μας η φαύλη λογική των κομμάτων. Σήμερα, αν κάποιος μιλήσει πολιτικά τότε αυτόματα ο συνομιλητής του προσπαθεί να ανιχνεύσει σε ποιον «πολιτικό» χώρο ανήκει. Όχι, αυτό που ουσιαστικά προσπαθεί να εντοπίσει ο συνομιλητής του είναι σε ποιον ΚΟΜΜΑΤΙΚΟ χώρο ανήκει και όχι σε ποιον πολιτικό χώρο ανήκει. Προσωπικά δεν ανήκω και ποτέ δεν θα ανήκω σε κανένα κόμμα. Όλα τα κόμματα έχουν κάποιες σωστές (κατ’ εμέ) ιδέες αλλά και κάποιες τεράστιες ανωμαλίες (κατ’ εμέ, πάλι). Συμφωνώ με πολλά πράγματα από όλους τους κομματικούς χώρους. Για παράδειγμα, πολλές φορές θα συμφωνήσω με ιδέες που εκφράζουν Ν.Δ., ΛΑ.Ο.Σ., ΠΑ.ΣΟ.Κ., Κ.Κ.Ε., ΣΥΡΙΖΑ, Αναρχικές ομάδες, Αριστεριστές, Σοσιαλιστές και πολλοί άλλοι. ΑΛΛΑ περισσότερες φορές θα διαφωνήσω με όλες αυτές τις ΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ ομάδες. Οι κομματικές ομάδες είναι ανίκανες να εκφράσουν το σύνολο των πολιτικών μου ιδεών, όταν έχω τις δικές μου πολιτικές απόψεις οι οποίες καθορίζονται κατά περίσταση βλέποντας και αποφασίζοντας ποιο είναι το καλύτερο για την κάθε περίσταση. Δεν είναι ούτε απαραίτητο αλλά ούτε και αναγκαίο να ανήκει κάποιος  σε κάποιο κόμμα προκειμένου να εκφράσει πολιτικές απόψεις. Αδιαφορώ και περιφρονώ ποιοι, πότε και πως συσκεύασαν και τσουβάλιασαν τις πολιτικές τους ιδεολογίες δίνοντάς τους κάποιο όνομα. Κομμουνισμός, Καπιταλισμός, Σοσιαλισμός και πόσα άλλα. Δεν μου καίγεται καρφάκι για τον αν αυτοί οι άνθρωποι ονομάστηκαν μεγάλοι και τρανοί. Για μένα είναι απλά κάποιοι σκοταδιστές που θέλησαν να τσουβαλιάσουν τον κόσμο σε παρατάξεις προκειμένου να είναι ευκολότερη η διαχείριση της εξουσίας. Εσύ που διαβάζεις αυτό το κείμενο είσαι ο μόνος ικανός να ορίσεις την ΠΟΛΙΤΙΚΗ ιδεολογία σου και κανένας άλλος. Τα εργαλεία τα έχεις. Κριτική σκέψη και στοχασμός. Κανενός η άποψη δεν μπορεί να είναι ανώτερη της δικής σου ΓΙΑ ΣΕΝΑ. Η πολιτική ορίζεται κατά περίσταση και δεν είναι δυνατή η εφαρμογή καμίας κονσερβοποιημένης κομματικής αντίληψης στο σύνολο των κρατών. Εσύ κρίνεις, αποφασίζεις, δέχεσαι και απορρίπτεις όσα ακούς, διαβάζεις και αντιλαμβάνεσαι. Το να αποδέχεται κάποιος ότι ένας άγνωστος, προς εκείνον, είναι ικανός να πρεσβεύσει το σύνολο των ιδεών του είναι κατάφορη προσβολή της ίδιας της προσωπικότητας του. Ίσως η ένταξη σε ένα κόμμα να κατευνάζει τις ενστικτώδεις φοβίες που δημιουργούνται σε ένα άτομο όταν νοιώθει ότι δεν ανήκει σε κάποια κοινωνική ομάδα. Ακόμα όμως κι όταν ενταχθεί σε μια κομματική ομάδα μέσα του γνωρίζει ότι δεν πρεσβεύονται οι ιδέες του στο σύνολό τους και απλά κάνει μια υπαναχώρηση προκειμένου να μην είναι εκτός κοινωνικών συνηθειών. Οι κομματικές λειτουργικές δομές  αποτελούν, για μένα, μια σκοταδιστική και φαύλη ύπαρξη ανθρώπινων θεσμών και καθίστανται ανίκανες με εντάξουν στις λογικές τους. Καλώς ή κακώς δεν πρόκειται να «απωθήσω» τις δικές μου πολιτικές ιδεολογίες προκειμένου να καταστώ «ικανός» να ακολουθήσω τις επιταγές κομμάτων καθώς δεν μπορούν από τη φύση τους να αντιπροσωπεύσουν το σύνολο των ιδεών ενός ατόμου.

Ομάδες
Πως θα σας φαινόταν αν σας έλεγα ότι είμαι Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, Π.Α.Ο.Κ. και Άρης ταυτόχρονα; Κουφό ε; Δεν γίνεται; Θυμάστε από μικροί που οι μπαμπάδες ρωτούσαν τα παιδιά να τους πούνε τι ομάδα είναι; Προσέξτε, όχι ποια ομάδα υποστηρίζουν. Αλλά, τι ομάδα ΕΙΝΑΙ. Δηλαδή η ομάδες και εμείς καλούμασταν να γίνουμε ένα και το αυτό. Από μωρά ακόμα. Έπρεπε και οφείλαμε να ΓΙΝΟΥΜΕ κάποια ομάδα. Αυτομάτως βέβαια οι «άλλοι» ήταν απαραίτητο να είναι οι προσωπικοί μας δαίμονες. Αυτοί που πρέπει να εξοντωθούν για να οδηγηθούμε εμείς ευκολότερα στον δρόμο για την δόξα. Και μετά; Και μετά θα παίρναμε πρωτάθλημα. Και μετά; Και μετά θα παίρναμε και κύπελλο. Και μετά; Ε δεν έχει «Και μετά». Πήραμε πρωτάθλημα, κύπελλο εξοντώσαμε και τους οχτρούς και τώρα μπορούμε να κοιμηθούμε ήσυχοι. Ναι αλλά… Δηλαδή; Δεν υπάρχει δηλαδή, αυτό βρήκαμε αυτό θα ανακυκλώσουμε. Μίσος για τους «άλλους» δίχως λόγο και αιτία. Να πάμε στο γήπεδο να χτυπηθούμε, να πούμε και μερικές «εξυπνάδες» για τις μαμάδες των διαιτητών και των αντιπάλων και να έχει ένα νόημα η ζωή μας. ΠΑΠΑΡΙΑ ΜΑΝΤΟΛΕΣ! ΕΙΜΑΙ όλες οι ομάδες του ελληνικού πρωταθλήματος. Είμαι όλες οι ομάδες γιατί δεν είμαι με καμία από αυτές. Είμαι με το ποδόσφαιρο, είμαι με το μπάσκετ, είμαι με το βόλεϊ ρε… Ποιος και γιατί θα πρέπει να με έχει αποκλειστικότητα στις κερκίδες του να υποστηρίζω μόνο όσα εκείνον εξυπηρετούν; Εγώ υποστηρίζω τα αθλήματα και θέλω να κάθομαι και στην κερκίδα του Ηρακλή και στην κερκίδα του Εργοτέλη και στην κερκίδα του Ολυμπιακού και στην κερκίδα του Παναθηναϊκού. Το επίλεξες να υποστηρίζεις μια ομάδα, δικαίωμά σου και προσωπική ελευθερία σου. Αναρωτήσου όμως. Μήπως έχεις φτάσει στο σημείο να μην ασχολείσαι με την αγάπη για την ομάδα σου αλλά με το πώς θα καλλιεργήσεις περισσότερο μίσος για τον κυρίαρχο αντίπαλό σου; Τελικά ΕΙΣΑΙ ή υποστηρίζεις την ομάδα σου; Μήπως αν κάποιος βρίσει την ομάδα σου θυμώνεις περισσότερο απ’ το να σου έβριζε την μάνα; Αν «ναι», υπάρχει θέμα…

Εσύ που διάβασες αυτό το κείμενο μην το καταπιείς «αμάσητο». ΓΙΑ ΣΕΝΑ η μόνη αλήθεια είναι η ΔΙΚΗ ΣΟΥ κριτική σκέψη και ο στοχασμός, σε όσα βλέπεις, ακούς, αντιλαμβάνεσαι.

Σάββατο, 2 Ιουλίου 2011

Άγριος χρόνος




"Άγριος χρόνος"





Διάρκεια: 03:37
Ημερομηνία παρουσίασης: 2/ Ιουλίου/2011
Είδος: Darkwave, industrial
Φωνητικά, Μουσική, Τεχνική επιμέλεια: Zero Project
Στίχοι: Ionas
Εξώφυλλο: Download
Mp3: Download

Κυριακή, 29 Μαΐου 2011

Έλληνες δημιουργοί έργων μουσικής

Με αφορμή κάποιες αναφορές σχετιζόμενες με επικείμενες αλλαγές στο νομικό πλαίσιο που σχετίζεται με τα πνευματικά δικαιώματα των δημιουργών, κάνω μια έκθεση ιδεών περί των όσων αντιλαμβάνομαι και «εισπράττω» από την στάση των ίδιων των δημιουργών.

Μέρος 1ο – «Εγώ ειμί το φως του κόσμου»

«Οι δημιουργοί έργων μουσικής παράγουν και προάγουν τον πολιτισμό».
Αυτή η «καραμέλα» ακούγεται τόσο συχνά από τα στόματα των δημιουργών και έχει καταντήσει τόσο γραφική που μόνο γέλιο μπορεί να προκαλεί. Αυτή η, συνεχής, επιμονή των δημιουργών (κυρίως όσων ασχολούνται με το τραγούδι) να ισχυρίζονται ότι είναι η, κυρίαρχη, μονάδα παραγωγής πολιτισμού καταμαρτυρά την έπαρση που τους έχει κυριεύσει.
Οποιοσδήποτε είναι μέλος της Α.Ε.Π.Ι. θεωρεί ότι αποτελεί δομικό λίθο του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού. Επειδή υπάρχουν πολλά μέλη της Α.Ε.Π.Ι. που ήταν και είναι μεγάλοι δημιουργοί, παρήγαγαν και παράγουν, όντως, πολιτισμό, οποιοσδήποτε εντάσσεται στις λίστες της Α.Ε.Π.Ι. θεωρεί ότι είναι και ο ίδιος μια καλλιτεχνική οντότητα ίση των μεγάλων μας δημιουργών. Πάρα πολλοί, αδυνατούν να παραδεχτούν ότι μέρος των Ελλήνων δημιουργών προσθέτει αρνητικό πρόσημο στην παραγωγή πολιτισμού. Αδυνατούν να αντιληφθούν ότι η Α.Ε.Π.Ι. δεν είναι μια εταιρία αξιολόγησης ποιοτικών χαρακτηριστικών των έργων. Είναι ο διαχειριστής των οικονομικών μεγεθών που απορρέουν από την προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων. Αυτή την επισήμανση (περί Α.Ε.Π.Ι.) την πρόσθεσα «ειρήσθω εν παρόδω» επειδή υπήρξαν φορές που διαπίστωσα ότι κάποιοι δημιουργοί συναρτούν λανθασμένα κάποια πράγματα.
 Επανέρχομαι στο θέμα της παραγωγής πολιτισμού. Όχι, οι Έλληνες δημιουργοί, είτε είναι μέλη της Α.Ε.Π.Ι. είτε δεν είναι μέλη της Α.Ε.Π.Ι., δεν αποτελούν το κυρίαρχο «εργαλείο» παραγωγής και προαγωγής πολιτισμού και θα κάνει πολύ καλό στους ίδιους τους δημιουργούς να αντιμετωπίσουν με ρεαλισμό το γεγονός ότι είναι ένας ακόμα επαγγελματικός κλάδος και τίποτα περισσότερο. Πολιτισμό παράγουν πάρα πολλοί επαγγελματικοί κλάδοι και δεν είναι κανενός κλάδου αποκλειστικότητα η παραγωγή πολιτισμού. Όσο οι Έλληνες δημιουργοί «κουβαλάνε» τα χειροκροτήματα και τις επευφημίες στα σπίτια τους και ονειροπολούνε, τόσο θα παγιδεύονται από την πλάνη της επιδιωκόμενης δόξας ή της ευρείας αποδοχής τους. Η παραγωγή πολιτισμού, όταν συμβαίνει, δεν είναι βασική και πρωτεύουσα επιδίωξη των δημιουργών, είναι μια παράπλευρη συνέπεια της προσπάθειάς τους να βιοποριστούν και να δημιουργήσουν μέσα από τον καλλιτεχνικό τους κλάδο. Η μόνιμη «επωδός» των δημιουργών να επιμένουν, με σθένος, ότι αυτοί είναι οι πρωταγωνιστές στη παραγωγή και προαγωγή πολιτισμού, εκτός του ότι είναι προσβλητική για πολλούς άλλους επαγγελματικούς κλάδους, τους ενσταλάζει και την αυτοκαταστροφική οπτική ότι υπερέχουν έναντι των υπολοίπων.

Μέρος 2ο – «Βαράτε το σαμάρι»

Βασική προϋπόθεση για να υπάρξει ένας Θεός, είναι πριν από τον Θεό να υπάρξει ένας διάβολος. Αφού οριστεί τι είναι «διάβολος» από εκεί και πέρα υπάρχει άφθονο έδαφος για να ανθίσουν πάσης φύσεως θεωρίες και να δικαιολογηθούν πολλά πράγματα. Με την ίδια λογική μεγάλο μέρος των δημιουργών αναζητά τους δικούς του «βολικούς δαίμονες» (προκειμένου να απαλλαχτούν οι ίδιοι οι δημιουργοί από ευθύνες με τις οποίες μπορεί να επιφορτιστούν) οι οποίοι δαίμονες θα συμβάλλουν στην «αγιοποίηση» και τον «εξαγνισμό» των ίδιων των δημιουργών.
Είναι πολύ πιο βολικό για τους δημιουργούς να αναζητούν ενόχους, για την φθίνουσα πορεία της μουσικής, παρά να αναζητούν ευθύνες στους εαυτούς τους. Αν υπάρχει φθίνουσα πορεία στη μουσική βιομηχανία, πρώτοι αίτιοι είναι οι ίδιοι οι δημιουργοί.
Γιατί υπογράφουν συμβόλαια εθελοδουλίας με τις δισκογραφικές.
Γιατί ενώ καθυποτάσσονται και εκτελούν παραγγελίες των δισκογραφικών στελεχών, την ίδια ώρα βρίζουν τον εντολέα τους και ποτέ τον εντολοδόχο.
Γιατί αναθέτουν την διαχείριση της καλλιτεχνικής του μοίρας σε ατζέντηδες για τους οποίους η έννοια της «καλλιτεχνικής αξίας» είναι, συνήθως, τελευταία στη λίστα των προτεραιοτήτων.
Γιατί δεν είναι συσπειρωμένοι.
Γιατί πανικοβάλλονται με κάθε αλλαγή που φέρνουν οι καιροί και δεν θέλουν να προσαρμοστούν στα δεδομένα που, κατά καιρούς, προκύπτουν.
Η τεχνολογία, το ίντερνετ και η πειρατεία αποτελούν τα σύγχρονα εργαλεία των δημιουργών έργων μουσικής. Το κεφάλαιο της πειρατείας και των σύγχρονων τεχνολογιών είναι τεράστιο. Δεν θα προσπαθήσω βέβαια να πω ότι δεν έχουν αρνητικά σημεία. Αλλά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ οι απόλυτοι «δαίμονες» που πολλοί προσπαθούν να μας πείσουν ότι είναι. Έχουν υπέρ, έχουν και κατά. Προτάσεις ολοκληρωμένες για την αξιοποίηση των τεχνολογιών υπέρ των δημιουργών (και μάλιστα από έμπειρους καλλιτέχνες και γνώστες της τεχνολογίας) και πως μπορούν αυτά να αξιοποιηθούν, υπάρχουν. Ρεαλιστικές, αποτελεσματικές, επαρκείς. Αν οι καλλιτέχνες αντιληφθούν πόσα μπορούν να πετύχουν και συμφωνήσουν να κινηθούν οργανωμένα και συνετά θα ανακαλύψουν τον νέο κόσμο της τεχνολογίας και τα οφέλη του. Όσο γρήγορα προχωρά η τεχνολογία, εξίσου γρήγορα οφείλει να αντιδρά και ο καλλιτεχνικός κόσμος. Οι αλλαγές θα πρέπει, φυσικά, να είναι διαρκείς. Δεν υπάρχει καμία χρυσή οδός. Οι «εφάπαξ» λύσεις πέθαναν. Όσο, οι δημιουργοί, προφασίζονται ότι το ίντερνετ, η τεχνολογία, και το διαδίκτυο είναι υπαίτιοι για τις αλλαγές που λαμβάνουν χώρα στα οικονομικά τους, τόσο θα επαναπαύονται και θα υπνωτίζονται παραβλέποντας εκείνα που οι ίδιοι θα μπορούσαν να είχαν αξιοποιήσει. Η έλλειψη προσαρμογής των δημιουργών στις αλλαγές των καιρών είναι το βασικό αίτιο για την μείωση των εσόδων τους.

Μέρος 3ο – «Μη μου τους κύκλους τάραττε»

Κανένα νομικό πλαίσιο, και ποτέ, δεν μπορεί να ικανοποιεί όλους τους (έμμεσα και άμεσα) εμπλεκόμενους. Είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο ότι η αλλαγή του υφιστάμενου νομικού πλαισίου περί πνευματικών δικαιωμάτων θα θίξει κάποιους. Δεν μπορώ να ξέρω αν θα κάνει χειρότερο η καλλίτερο το τοπίο στην τέχνη, στα πνευματικά δικαιώματα και στα οικονομικά δεδομένα που απορρέουν από αυτά. Αυτό μόνο ο χρόνος θα το απαντήσει με βεβαιότητα. Το παράδοξο είναι ότι ενώ το σενάριο του «έργου» που θα παιχτεί αφορά τους Έλληνες δημιουργούς, οι ίδιοι οι Έλληνες δημιουργοί θα αρκεστούν για πολλοστή φορά στον ρόλο του θεατή και δεν αναφέρομαι σε κάποιες ευαισθητοποιημένες ολιγομελείς επιτροπές που ίσως προσπαθήσουν να αντιδράσουν. Η Α.Ε.Π.Ι. καταγράφει, επισήμως, περίπου 11000 μέλη. Δηλαδή, τουλάχιστον 11000 Έλληνες πολίτες είναι καταγεγραμμένοι ως Έλληνες δημιουργοί έργων μουσικής. Για να αντιληφθούμε τα μεγέθη με 11000 άτομα η πλατεία συντάγματος θα «κατέρρεε» πάνω στους συρμούς του μετρό. Μέχρι όμως και σήμερα που έχουμε 2011 καμία ομοσπονδία ή σωματείο καλλιτεχνών, με την ανάλογη συσπείρωση, δεν έχει υπάρξει. Ο λόγος είναι απλός. Η πεποίθηση των καλλιτεχνών ότι αποτελούν μια ευγενή κοινωνική ομάδα που παράγει πολιτισμό, τους επιφορτίζει με την ψευδαίσθηση ότι δεν οφείλουν να κινηθούν όπως οι υπόλοιπες κοινωνικές ομάδες.
Θα φανταζόσασταν ποτέ διάσημους και μη καλλιτέχνες να κάνουν πορεία για την προάσπιση των καλλιτεχνικών και επαγγελματικών τους δικαιωμάτων; Την απάντηση την έχετε ήδη στο μυαλό σας.
Για ποιο λόγο δεν υπάρχουν γενικές συλλογικές συμβάσεις κάποιου καλλιτεχνικού σωματείου ή ομοσπονδίας ώστε να διασφαλίζονται οι καλλιτέχνες απέναντι σε όσα υπογράφουν, σε δικαιώματα που παραχωρούν, σε συμφωνίες που κλείνουν, σε αμοιβές που διεκδικούν από κακοπληρωτές;
Για ποιο λόγο παραμένουν έρμαια των εφημερίδων, των νυχτερινών κέντρων, των μεγάλων δισκογραφικών, των καναλιών, των δήμων και πολλών άλλων;
Για ποιο λόγο οι καλλιτέχνες αδυνατούν να κινηθούν συσπειρωμένοι ως μια ομάδα και παραμένουν μονάδες με σπασμωδικές αντιδράσεις;
Διότι διάσημοι και μη καλλιτέχνες συντηρούν ένα ευτραφές «Εγώ». Διότι αυτό το «Εγώ» δεν τους επιτρέπει να αποδεχτούν ότι είναι μια ακόμη κοινωνική ομάδα όπως οι υπόλοιπες. Τους κάνει να θεωρούν τους εαυτούς τους ως την απόλυτη κοινωνική μονάδα.
Αν οι καλλιτέχνες ήθελαν, μπορούσαν να έχουν ένα πανίσχυρο σωματείο ή ομοσπονδία η οποία θα είχε την δύναμη να οδηγεί μέχρι και σε παραιτήσεις υπουργών. Ένα ισχυρό διαπραγματευτικό εργαλείο απέναντι σε οποιονδήποτε προσπαθούσε να εκμεταλλευτεί τα δικαιώματα και τις αξιώσεις τους, σε συλλογικό επίπεδο αλλά και σε ατομικό επίπεδο.
Έτσι, λοιπόν, η λογική «Μη μου τους κύκλους τάραττε», που διακατέχει τους δημιουργούς, είναι ο πρωταίτιος όποιων προσβολών περνάνε αλλά και όσων θα περάσουν.

Δευτέρα, 4 Απριλίου 2011

Αγγελική



Δευτέρα βγαίνω με την Κική
που ένας άντρας δεν της αρκεί

Την Τρίτη συναντώ την Αγνή
που χώρισε και νοιώθει κενή

Τετάρτη έχω την Αρετή
με θέλει για να με παντρευτεί

Μα οι μέρες μου σαν κόλα λευκή
Σταμάτησε ο χρόνος μου, στην Αγγελική
Της κρατάω πάντα την Κυριακή
Γιατί είναι η δική της μέρα, αγγελική

Πέμπτη συναντώ την Ανθή
Που θέλει αγκαλιά να πενθεί

Παρασκευή με τη Φωτεινή
Που έχει σχέση με τη Φανή

Το Σαββάτο, τι μέρα κι αυτή
Την άλλη μέρα είναι γιορτή

Πάνε χρόνια που έχει να ‘ρθεί
Απ’ την καρδιά μου όμως δεν έχει χαθεί
Αν γυρίσει μιά Κυριακή
Θα γίνει κάθε μέρα μου, αγγελική

Τρίτη, 22 Μαρτίου 2011

Die acht sünden






Title: "Die acht sünden"
English title: "The eighth sin"
Release date: 2011/March/12
Genre: Electronic, club
Lyrics: Ionas
English lyrics: Click here
German translation: Emmanuel Fidopoulos
German lyrics: Click here
Vocals: Emmanuel Fidopoulos
Photo: Eduard Haumahu
CD cover: Download


The eighth sin
I am trying not to miss you
of my mind to release you
you 're the beauty and the darkness and the chaos
I am trying not to miss you

I am inside
above and beneath you
you 're my air
and I need to breathe you

In my dreams
you gave me the vision
from the sins
you are the division

You 're a wound
without a healing
you 're a heart
without a feeling

You 're the prize
that wins the winner
you 're the sin
that made me sinner.

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011

Λευκές σελίδες

Αδειάσανε των φίλων τα κιτάπια
και όλες οι σελίδες μου λευκές
τα ξύλα που πατούσα ήταν σάπια
κι εσύ με ένα σπίρτο μου τα καις

Οθόνες όλο σκόνη και σημάδια
γεμάτες ξεχασμένες προβολές
ελπίδες και χαμόγελα ρημάδια
και μνήμες αποφράδες και θολές

Είδα τους φίλους μου και τους μετράω
βρήκα τη δύναμη να τους ξεχνάω
κάθε που χάνονται τους προσπερνάω
είναι που μ’ έμαθες να μην πονάω

Γεμίσανε αράδες αναμνήσεις
αχάρακτα βινύλια λευκά
οι τόσες απουσίες αφυπνίσεις
σε όνειρα απάτες μυθικά

Φιλίες από κάρβουνο και στάχτη
που μοιάζανε πως είναι παστρικές
τα νήματα του μίσους σε αδράχτι
γεμίσανε τα χέρια χαρακιές

Είδα τους φίλους μου και τους μετράω
βρήκα τη δύναμη για να ξεχνάω
κάθε που χάνονται τους προσπερνάω
είναι που μ’ έμαθες να μην πονάω

Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2011

Θάλασσα δίχως ουρανό

Ερμηνεία: Κωνσταντίνος Δώρας - Βάγια Παπαποστόλου
Στίχοι: Μαρία Κυβερνητάκη