Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2009

Εεεεεεε! Ποιητή!

-Εεεεεεε! Στιχουργέ!
Εσύ ο έκπτωτος που θέλεις να ποιήσεις
Τη λέξη ποίηση στο στόμα σου μη βάλεις
Τα ιταμά σου τα στιχάκια να μαζέψεις!
Για να μη γίνουμε από δυό στροφές στιχάκια!

-Εεεεεεε! Ποιητή!
Που θρέφεις φόβους, μην η ρίμα σε μολύνει
Και κάθε στίχο σου τον σβήνεις και τον κρύβεις
Ο διπλανός σου ποιητής να μην τον κρίνει
Γιατί είσαι τέτοιος και τα χέρια σου τα νίβεις

-Εεεεεεε! Στιχουργέ!
Γελά ο κόσμος με τους στίχους σου στα πέριξ
Σε λένε μέγα στιχουργό και σε γελάνε
Λένε τη ποίηση πως δεν μπορείς ν’ αγγίξεις
Κι ότι αρκείσαι μοναχά σε κάνα στίχο

-Εεεεεεε! Ποιητή!
Κρύψε τους στίχους σου μη γίνεις σαν εμένα
Και το συνάφι σου σε ρίξει στα χαμένα
Τη σταυρωτή και την πλεχτή να μη τους δείξεις
Μη σε γελάνε και κρατάνε κι αποδείξεις

-Εεεεεεε! Στιχουργέ!
Ποιος είπε ποίηση οι στίχοι σου πως είναι
Ότι θα γίνεις σαν εμάς με παιχνιδάκια
Και κάθε στίχο σου θα στέψουμε με δάφνες
Κρατήσου πίσω, συ δεν είσαι για μεγάλα

-Εεεεεε! Ποιητή!
Στίχοι και ποίηση δυό κύκλοι, μ’ ένα κέντρο
Περιεχόμενος οι στίχοι, κι αντιστοίχως
Καρπούς παράγουνε κοινούς σαν ένα δέντρο
Δίχως φοβίες ποιητών και μίση δίχως

-Εεεεεεε! Στιχουργέ!
Η ιστορία σου δεν πρόκειται να γράψει
Είσαι φτηνός μα και ρηχός για να σ’ αντέξει
Γιατί δεν έχεις περισπούδαστο το ύφος
Μείνε απέξω με τις ρίμες συντροφιά σου

-Εεεεεεε! Ποιητή!
Μάθε λοιπόν και για την ποίηση και στίχους
Για την καρδιά σου μοναχά ότι τα γράφεις
Σ’ ομοιοτέλευτα πολλούς να χτίζεις τοίχους
Και με του φόβου σου το χρώμα να τους βάφεις

Δεν υπάρχουν σχόλια: