Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2009

ΠΑΡΟΙΜΙΏΔΗΣ ΑΛΉΘΕΙΑ

Αλήθεια δίχως ψέματα φαΐ χωρίς αλάτι.
Τα έβγαλες τα μάτια σου απ΄ το πολύ γινάτι

Τους Δαναούς φοβόμουνα και του χωριού τα δώρα
Τη ζήλια μου την έπνιγα να μη τη πούνε ψώρα

Είχες συνήθεια βαριά είχες δευτέρα φύση
Πόδια το ψέμα είχε κοντά κι άντε να περπατήσει


Από μικρό κι από τρελό έμαθα την αλήθεια
κι από εσένα αγάπη μου μονάχα παραμύθια
Αλήθεια έστω και κουτσή τη κορυφή τη φτάνει
Μισή αλήθεια μάτια μου ίση με ψέμα κάνει


Σα λάδι μέσα στο νερό ανέβηκε η αλήθεια
Είναι ο μύλος σου καλός κι αλέθει από συνήθεια

Έκλαιγαν χήρες στο χωριό κι εσύ μαζί τους κλάμα
Και ψάχνω κι άλλον κερατά να περπατούμε αντάμα

Στο ψέμα έχτισες φωλιά και θα σου γείρει κλώνος
Κι όταν θα φύγει το πουλί θα μείνει μόνο πόνος

Από μικρό κι από τρελό έμαθα την αλήθεια
κι από εσένα αγάπη μου μονάχα παραμύθια
Αλήθεια έστω και κουτσή τη κορυφή τη φτάνει
Μισή αλήθεια μάτια μου ίση με ψέμα κάνει

Δεν υπάρχουν σχόλια: